Antoni Franciszek Kłossek, znany jako wybitny polski lekarz, przyszedł na świat 6 października 1890 roku w Biłgoraju. Jego życie zakończyło się 7 sierpnia 1951 roku w Lublinie.
W trakcie swojej kariery zawodowej Kłossek specjalizował się w dziedzinach chorób wewnętrznych oraz dziecięcych, a także zajmował się laryngologią. Jego wiedza i doświadczenie przyczyniły się do znacznego rozwoju medycyny w regionie.
Oprócz pracy w klinice, Antoni Kłossek był również aktywnym działaczem samorządu lekarskiego w Lublinie, co ukazuje jego zaangażowanie w poprawę standardów usług medycznych. Ponadto, pełnił funkcję posła do Krajowej Rady Narodowej w latach 1944–1947, angażując się w kwestie społeczno-polityczne ówczesnego kraju.
Życiorys
Antoni Kłossek zdobył swoje wykształcenie w szkole średniej w Rostowie nad Donem, a następnie ukończył studia medyczne w Charkowie w 1914 roku. Uzyskał dyplom lekarza dopiero w 1916. W trakcie I wojny światowej, w latach 1914–1918, pracował jako lekarz na froncie, co stanowiło istotny element jego kariery. W okresie 1917–1919 pełnił rolę ordynatora w oddziale zakaźnym szpitala miejskiego w Rostowie.
Po powrocie do Polski, rozpoczął pracę w wojskowym szpitalu epidemiologicznym, kierując placówkami w Sandomierzu, Tomaszowie Mazowieckim i Starachowicach. Po tym etapie, od 1921 do 1922 roku, był zatrudniony w punkcie repatriacyjnym w Baranowiczach. Przez krótki czas sprawował także funkcję lekarza powiatowego w Mławie, a od 1934 roku prowadził prywatną praktykę lekarską w Lublinie, specjalizując się w chorobach wewnętrznych oraz pediatrii.
W czasie II wojny światowej kontynuował swoją praktykę jako lekarz. W 1945 roku objął stanowisko szefa Służby Sanitarnej w Centralnej Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych Wojska Polskiego. W latach 1946–1950 był dyrektorem Miejskiego Szpitala Klinicznego im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, który wcześniej znany był jako szpital św. Wincentego. Jako aktywny członek Rady Izby Lekarskiej w Lublinie, pełnił także rolę jej prezesa w latach 1948–1950 oraz był zaangażowany w Lubelskie Towarzystwo Lekarskie.
W jego życiu ważną rolę odgrywała także działalność polityczna. Od 1944 roku aktywnie uczestniczył w Stronnictwie Demokratycznym, zostając posłem do Krajowej Rady Narodowej, gdzie zasiadał w Komisji Zdrowia. Pełnił funkcje przewodniczącego Komitetu Odbudowy Warszawy oraz Komitetu Radiofonizacji Kraju.
Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1951 roku i został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie. Był żonaty z Zofią Teresą Kłossek, z którą miał syna Czesława (1917–1944), tragicznie zmarłego w Powstaniu Warszawskim.
Przypisy
- Marek Stankiewicz, Zostawiamy samorząd umocniony, Gazeta Lekarska, nr 11/1997. [dostęp 02.10.2009 r.]
- Informacja na stronie miesięcznika "Medicus" – organu Okręgowej Izby Lekarskiej w Lublinie
Pozostali ludzie w kategorii "Medycyna i zdrowie":
Edmund Przegaliński | Edward Drescher | Janusz SolskiOceń: Antoni Kłossek